Jakub Niegowski

Jego majowe odwiedziny w Polsce, były już kolejnymi, lecz tym razem Bruce zaliczył kilka miejsc, tak, że praktycznie cały maj zajęło mu podróżowanie i wykładanie w naszym kraju.

W dniach 6-7 maja był gościem specjalnym na Wrocławskim jubileuszowym; „UFO Forum” organizowanym przez Janusza Zagórskiego, 10-14 maja poprowadził we Wrocławiu warsztaty podstawowe, w Poznaniu również warsztaty podstawowe odbyły się w dniach 16-20 maja, natomiast Krakowskie warsztaty zaawansowane, w których wziąłem udział, odbywały się w dniach 24-28 maja.

Jako tłumacz, towarzyszyła mu jak już zdążyliśmy się przyzwyczaić, sympatyczna Asia Madrzak, która jest już stałą tłumaczką Bruce’a na większości jego warsztatów w Polsce. Była z nim również ukochana żona Bruce’a - Pharon, która wzięła udział w Krakowskich warsztatach jako jedna z uczestniczek, razem z nami odkrywając i przeżywając różnego rodzaju, niezwykle doświadczenia.

Organizatorem Krakowskich warsztatów był Wojtek Obracaj. Zajęcia odbyły się w galerii Joanny Chmielarz. Miejsce to, położone praktycznie w samym centrum Krakowa, a zarazem przyjemnie odseparowane od ulicznego zgiełku, mieszczące się na fantastycznym poddaszu, było wprost idealne, tym bardziej, iż warsztaty ze względu na zaawansowany stopień nie były zbyt liczne, jeśli chodzi o uczestników. Atmosfera była przytulna i raczej kameralna.

Na słowa podziękowania zasługuje bez wątpienia Joanna, kora nie tylko gościła nas w swojej sympatycznej galerii, ale również wieczorami grała na gongach i misach tybetańskich, co stanowiło dodatkową atrakcję w i tak dość intensywnym programie dnia.

Warsztaty odbywały się w godzinach od 10tej do 18stej, z małymi przerwami co godzinę i większą przerwą obiadową.

Same warsztaty, są elektem, który co prawda wypadałoby tu opisać jak najdokładniej, jednak uważam, że prawdziwy charakter takiego wydarzenia można odczuć tylko bezpośrednio w nim uczestnicząc, dlatego ograniczę się do informacji jednak ogólnych o czym i po co to wszystko było.

Warsztatu skupiły się na tematyce odzyskiwania własnych aspektów, czyli tych części własnej jaźni, które „utknęły” w pewnych, zazwyczaj traumatycznych momentach naszego obecnego, czy któregoś wcześniejszego życia. Warsztaty te, w odróżnieniu od poprzednich, zwracały przede wszystkim uwagą na to, iż tak naprawdę pomagając ludziom zagubionym w świecie niefizycznym, niejednokrotnie pomagamy naszym własnym aspektom, których uwolnienie lub uzdrowienie sytuacji, w której się znalazły, powoduje również pewna pozytywna zmianę w naszym osobistym życiu i na palnie duchowym. Warsztaty toczyły się więc przez te zagadnienia, dotykając kwestii budowy naszej wyższej jaźni, jej funkcjonowania i kontaktu z nami, a w czasie niektórych doświadczeń, część z nas otarła się również o empiryczne doświadczenia budowy czasu i przestrzeni.

Współautorami części ćwiczeń wykonywanych na warsztatach, była Asia Madrzak i Wojtek Obracaj.

Musze powiedzieć, iż warsztaty tego typu, dzięki energii grupy, dają o wiele lepsze efekty, nawet, jeśli chodzi o zwykle medytacje czy podróże mentalne. Poza tym energia Bruce’a, która dosłownie wypełnia pomieszczenie, miałem wrażenie ze w jakiś sposób się do tego w znaczący sposób przyczynia.

Warsztaty były również okazją do spotkania ciekawych ludzi, których wszystkich z tego miejsca pozdrawiam. Cieszę się, ze mogliśmy spędzić ten czas razem.

Kończę na tym ta nieco skróconą (z uwagi na różne okoliczności mnie zajmując), relację i zachęcam do lektury książek Bruce’a Moen’a. Nowa książka nawiasem mówiąc (nowa, z tych, jakie zostały na razie wydane po Polsku), którą autor promował przy okazji warsztatów, zawiera płytę CD i stanowi komplet ćwiczeń z tego rodzaju warsztatów, możliwy do przeprowadzenia w domu. Na pewno nie będzie to to samo, co udział w takich warsztatach, ale mimo to warto mieć i ćwiczyć, zwłaszcza, jeżeli z jakiegoś powodu nie możecie uczestniczyć w samych warsztatach.

Ukazanie się książki zawdzięczamy w dużej mierze Asi Mądrzak, która przetłumaczyła ją na język polski. Książkę wydało wydawnictwo "Polconn Portal Selen".

Ja natomiast mam nadziej, iż Bruce Moen, zdecyduje się pójść w przyszłości nieco dalej i stworzy kolejny stopień bardziej zaawansowanych warsztatów, gdyż, mimo, że świetnie prowadzi te zajęcia i przystępnie podaje wiedzę, miałem jednak pewien niedosyt. Można by pójść jeszcze dalej... Mam nadziej, że Bruce Moen kiedyś się na to zdecyduje.

20-24 kwiecień 2005 roku to data, która na długo pozostawi swój ślad, zarówno w pamięci, jak i w sercach wszystkich tych, którzy w tym właśnie czasie przebywali w Krakowie, uczestnicząc w wyjątkowych warsztatach „Wiedzy o Życiu po Życiu i Eksploracji Partnerskich”, prowadzonych przez niezwykłego i przede wszystkim bardzo ciepłego człowieka, badacza rzeczywistości niefizycznych - Bruce’a Moen’a.

Tym, którzy być może nie zetknęli się wcześniej z postacią Bruce’a Moen’a – kilka słów gwoli informacji:

Bruce Mone przede wszystkim znany jest jako autor serii książek (u nas ukazały się jak na razie trzy pierwsze), dotyczących poznawania i eksplorowania rzeczywistości niefizycznej. Książki Bruce’a łączą w sobie niezwykłą przystępność i rzetelność informacji, oraz bogactwo opowieści z życia samego autora. Wprowadzając czytelnika w głębsze poznanie natury rzeczywistości „życia po życiu” – są one również według mnie doskonałym rozwinięciem i niejako kontynuacją sławnej już dziś trylogii Roberta A. Monroe. Tym niemniej zaznaczyć należy, iż metoda eksploracji proponowana przez Bruce’a Moen’a jest nieco inna od tej, na której skupił się Robert Monroe. Porównań nie będę dokonywa chociażby z uwagi na to, iż ma być to relacja i opowieść o wyjątkowych warsztatach, a nie zestawienie techniczne - jednak bez wątpienia odkrycia i praca Bruce’a Moen’a mają niebagatelne znaczenie w poznawaniu możliwości znacznego poszerzenia percepcji dla znakomitej większości ludzi na całym świecie.

Rozpoczynając warsztaty, nie miałem specjalny oczekiwań. Nie spodziewałem się też żadnych niezwykłych zdarzeń, czy doznań, które by mnie zaskoczyły i w jakiś sposób zmieniły moją świadomość, którą bądź, co bądź ma już pewne doświadczenia z niefizycznym eksplorowaniem rzeczywistości. Tym niemniej z niemałym zaciekawieniem dnia pierwszego wkroczyłem na salę. Tam też szybko zorientowałem się jak duży przekrój ludzi zebrał się na owych warsztatach. Zarówno różnice wiekowe, jak i można by rzec światopoglądowe, czy te związane z życiowymi doświadczeniami ludzi, były dość szerokie, jednak początkowa atmosfera nie wywarła na mnie specjalnego wrażenia, ani w stronę negatywną, ani pozytywną. Jeszcze przed pojawieniem się samego Bruce’a, organizatorzy zatroszczyli się o komfort świeżo przybyłych gości proponując kawę, lub wodę mineralna, krzątając się wokół i dogrywając ostanie szczególiki. Rozejrzawszy się na sali zobaczyłem jedno wolne miejsc, bowiem większość ludzi pojawiła się dużo wcześniej, dobierając się bardziej lub mniej przypadkowo i zajmując swoje stanowiska. Ja trafiłem na jedno, które wyraźnie rzuciło mi się w oczy i musze powiedzieć, że to był pierwszy pozytywny szok, ponieważ szybko uznałem, iż trafiło mi się najbardziej idealne miejsce na całej sali (oczywiście dla mnie idealne), wraz ze wspaniałym towarzystwem przesympatycznej osoby po lewej, zaś po moje prawej nie było już krzesła, tylko przejście przez środek sali, co ułatwiało mi obserwowanie centrum wydarzeń.

I stało się. Do stali wkroczył długo wyczekiwany Bruce Moen. Ubrany był w luźne spodnie, koszulkę z krótkim rękawem w radośnie pastelowym odcieniu fioletu i szelki.:) Być może to zestawienie jest nieco trudne do wyobrażenia, jednak wyglądało sympatycznie i budziło przyjazne skojarzenia. Tak też wygadał cały wstęp (sympatycznie), ponieważ Bruce ani nie wyglądał na spiętego, ani na osobę „nieosiągalną”. Aby rozluźnić nieco towarzystwo pokazał nawet „sztuczkę”…;)

Pierwszy dzień warsztatów, co prawda upłynął dla mnie niezbyt barwnie, ponieważ jak to zwykle bywa w takich sytuacjach – na początku były podstawy, a wszystko tak podane, by każdy człowiek, nawet bez żadnego doświadczenia i przygotowania – był w stanie przyswoić to, o czym się mówiło. Część oczywiście potrzebna, aczkolwiek niezbyt fascynująca dla kogoś, kto już to zna. Pod koniec tego dnia pojawiła się u mnie nawet obawia i myśl – jak też mają potoczyć się te warsztaty – wszak mieliśmy pięć dni na zaznajomienie się z całkiem niebagatelnym i złożonym tematem, oraz sprawami z nim związanymi. Nie byłem pewien przyznam, czy to się w pełni powiedzie.

Na szczęście kolejny dzień rozwiał moje wątpliwości całkowicie. I to był kolejny pozytywny szok tego niezwykłego spotkania, ponieważ moje wcześniejsze wątpliwości, co do wystarczających wiadomości zawartych w podstawach przekazywanych przez Bruce’a na początku, całkowicie zostały wyeliminowane dalszą częścią wykładów i ćwiczeń, oraz pierwszymi sukcesami, jakie zaczęli odnosić uczestnicy warsztatów.

Tego też dnia zaobserwowałem znacznie większą niż na początku integrację grupy. Ludzie zaczęli czuć się swobodniej, chętniej zabierali głos w części przeznaczonej na ich pytania, niesamowicie również dawało się to odczuć w czasie praktyk relaksacyjno-energetycznych z udziałem czakry serca. Właściwie tak cudownych stanów medytacyjnych z tą czakrą nie udało mi się wcześniej osiągnąć mimo pewnej praktyki, którą posiadam – dopiero moc grupy ponad 50 osób, jakie uczestniczyły w krakowskich warsztatach, niezwykła atmosfera stworzona przez samego Bruce’a jak i wspomagających wszystko organizatorów – sprawiły, iż poczułem coś, czemu najbliższe określenia to „szczęście, euforia, miłość” i to w najczystszej postaci! To był przełom, ten dzień – a przecież to był dopiero drugi dzień warsztatów – całkowicie rozwiał moje wątpliwości i zastrzeżenia, które kłębiły się w moje głowie jeszcze na początku. Niepewność została zastąpiona doświadczeniem, a ja poczułem się naprawdę wspaniale mogąc uczestniczyć w tym niezwykłym wydarzeniu.

W tym miejscu nawiążę do samej osoby Bruce’a Moen’a, gdyż jest o kim pisać.:) Zaznaczyć należy, co miało niebagatelny wpływ na jakość całych warsztatów, iż to właśnie jego osoba i postawa odegrały tutaj kluczową rolę w procesie nauki i przekazywania wiedzy, albowiem Bruce Moen okazał się człowiekiem nie tylko ciepłym, ale bardzo mądrym, o niezwykle dojrzałej postawie i wielkim sercu. Jego asertywność, nienarzucająca żadnych przekonań, a jedynie przekazująca własne doświadczenie, zwracająca uwagę na ciekawe fakty i obserwacje dokonane przez wyżej wymienionego – zaimponowała nie tylko mnie, ale jak się później dowiedziałem, ogromnej większości uczestników jego warsztatów. Bruce jak wspomniałem, nie był kimś nieosiągalnym, kimś nieprzystępnym jak to bywa czasem w przypadku osób bądź, co bądź znanych i popularnych w pewnych kręgach. Wysłuchiwał ze skupieniem i niekłamaną uwagą relacji uczestników, bawił i uczył poprzez często nieco zabawne historyki ze swojego życia, w czym był całkiem dobry.

Bruce umiał zawrzeć w każdej opowieści jakąś wiadomości i informacje wartą wykorzystania dla uczestników. Zachowywał się naturalnie i bardzo przyjaźnie, a jednocześnie nie był kimś, komu ludzie wchodzą na głowę. Idealne podjecie prowadzącego – tak mogę podsumować postawie Bruce’a Moen’a, wyrażając jednocześnie podziw i szacunek dla tego niezwykłego człowieka.

Niesamowitym i poruszającym momentem był sytuacja, gdy Bruce okazał się człowiekiem nie tyko życiowo mądrym, ale pełnym zrozumienia i współ odczuwania. Gdy jedna z uczestniczek podczas tak zwanych „odzyskań” (odnajdywanie zagubionych ludzi w rzeczywistości niefizycznej) doświadczając bardzo trudnego dla niej momentu, a jednak opowiadając o swoim przeżyciu, nie mogła już mówić (głos jej się załamał i była bliska płaczu), Bruce nie przeszedł od razu do komentarza, lecz biorąc głęboki oddech, w milczeniu wczuł się dosłownie w emocje i sytuację owej osoby. Na jego twarzy pojawił się ten sam ból i smutek bliski łez… To naprawdę nie było teatralne, udawanie zagranie, lecz coś, co wzruszyło chyba wszystkich nas i dało nam poważnie do myślenia. Bruce wyraźnie nie tylko poprzez empatię odczuł i podstawił się w sytuacji uczestniczki jego zajęć, lecz pomógł jej przejść przez to doświadczenie w sposób, godny wielkiego szacunku, który w owej chwili wzrósł u mnie z poziomu – bardzo duży, do poziomu, naprawdę wielki.

Tego momentu, jak i wielu innych podobnych sytuacji po prostu nie da się opisać słowami. Bardzo żałuję tego, ponieważ chciałbym móc przekazać Wam, czytającym tę relację, jaka panowała atmosfera i co też się działo podczas tych niecodziennych warsztatów – tymczasem dostrzegam tu ułomność werbalnego języka, i własnych możliwości takiego przekazu. Nie da się w pełni oddać tych niezwykłych wydarzeń. Tylko będąc tam moglibyście zrozumieć, o czym tak naprawdę mówię.

Nie tylko Bruce Moen przyczynił się do sukcesu i tego, iż warsztaty te można zaliczyć do wydarzeń nadzwyczaj udanych, albowiem organizatorzy (Wojciech Obracay, oraz Petros Karaplios) jak i tłumacząca Bruce’a Asia Mądrzak – wykazali się, stwarzając dobre warunki do zajęć, poprzez naukę i zabawę jednocześnie. Tak, bowiem mogę chyba określić atmosferę, bardzo miłą, ale często pełną skupienia i kontemplacji. Glos Asi, ciepły i spokojny – doskonale nadawał się o tego rodzaju prowadzenia słownego, zwłaszcza podczas wykonywanych ćwiczeń, zaś drobne i nieczęste wpadki podczas tłumaczenia, odnotowania są tu godne tylko ze względu na sympatyczną i rozluźniającą atmosferę, która się wówczas pojawiała. Znikał dystans – my-oni, dawało się odczuć, że jest to spotkanie bardzo ludzkie, a jednoczenie tak szczególne.

Dodatkową atrakcją i niespodzianką była odbywająca się każdego dnia już po zakończeniu zajęć, cudowna gra na tybetańskim gongu prezentowana przez jednego z organizatorów – Petrosa Karapliosa. Niestety z uwagi na długi dystans dzielący mnie od mojego lokum, a hotelu „Sympozjom”, w którym odbywały się wykłady, oraz konieczność dotrzymania innych zobowiązań, uniemożliwiły mi pełne uczestnictwo w tych niezwykłych „koncertach”. Tym niemniej część uczestników bardzo chętnie zostawała dłużej, aby móc uczestniczyć w tej niecodziennej uczcie dźwięków.

Atmosfera od dnia drugiego, kiedy stała się naprawdę dobra, ponieważ grupa wyraźnie oswoiła się ze swoim towarzystwem po pierwszodniowym wprowadzeniu – każdego następnego dnia tylko się poprawiła. Co prawda zajęcia były na tyle intensywne (od 10 do 18stej, a doliczmy jeszcze, że trzeba było na nie dotrzeć i wrócić), iż pod koniec (dwa ostanie dni) niektórzy z nas odczuwali już zmęczenie, jednak entuzjazm nie gasł.

Same ćwiczenia i techniki proponowane przez Bruce’a okazywały się bardzo interesujące, oraz przystępne, co jest niewątpliwie ich wielką zaletę. Jednak ich nauka okazuje się o tyle pełna subtelnych, a jednak ważnych faktów, iż tylko tego rodzaju dobrze poprowadzone warsztaty, w moim odczuciu oczywiście – mogły w pełni przekazać to, co sam Bruce wielokrotnie ujmował i podkreślał w swoich książkach. Tak więc, jeśli ktoś zapyta mnie – czy znając jego publikacje – warto się wybrać na takie warsztaty – odpowiem – bez wątpienia TAK. Kontakt w grupie, bezpośrednie, bardzo dobrze skonstruowane wykłady, krok po kroku, a jednak jak się okazuje – bardzo szybko wprowadzające uczestników w arkana eksploracji niefizycznych, to bez wątpienia niedająca się łatwo zastąpić, cześć procesu nauki.

Innym wyjątkowym i wartym pokreśleniem efektem tych warsztatów, było coś, co można nazwać – podróżą w głąb siebie, którą odbyło wielu z nas, przy okazji oficjalnej części warsztatów. Jak się, bowiem nietrudno domyślić, każdy uczestnik, posiadał rzecz jasna jakieś swoje pobudki, osobiste cele, bądź był po prostu czymś powodowany i kierowany, aby wziąć udział w warsztatach. Tak, więc poza oficjalnym programem i tym, co było robione z czystego założenia programu warsztatów – każda niemal osoba, wyniosła w trakcie ich trwania, coś, co nazwałbym własnym skarbem, własnym odkryciem, wartością wynikłą na bazie własnej, subiektywnej interakcji z procesem, jaki trwał w ciągu tych pięciu niesamowitych dni.

Pięć dni… zdawać by się mogło, że to tak mało. Prawda? Jakim cudem w ciągu pięciu dni można zupełnego laika nauczyć całkiem dużo o podróżach w niefizycznym świecie, bezpiecznym kontakcie z niefizycznymi bytami, poruszaniu się tam, oraz zdobywaniu wiadomości – przyznam, że zaskoczyło mnie, jak wiele udało się zdziałać przez ten okres pięciu dni. W tym wypadku można śmiało powiedzieć i podkreślić jak subiektywnie postrzegany jest czas - dla mnie te pięć dni, było osobista podrożą, w trakcie, której zdarzyło się naprawdę wiele, zupełnie, jakby czas ten miał o wiele głębszy wymiar i większą „rozpiętość”.

Warsztaty zakończyły się w naprawdę fantastycznej atmosferze.

Ludzie ściskali się, uśmiechali do siebie nawzajem, było widać zadowolenie na ich twarzach.

Ktoś mogły powiedzieć, dobra, czy nie było nic irytującego? Wyrażasz się w samych superlatywach. Tak, jasne, ze były drobne niedogodności, przecież, jeśli chcieć, zawsze się do czegoś można przyczepić. Tylko pytanie brzmi, po co, skoro całokształt wypada naprawdę świetnie. Mógłbym narzekać na niezbyt wygodne dla mnie krzesełka, czy być zirytowanym czymkolwiek innym, ale przecież nie o to chodzi. Liczy się fakt, iż grono, niewielkie grono ludzi, postanowiło zorganizować coś tak niezwykłego, zrobić dla innych ludzi. Zarówno wymienieni organizatorzy, jak i Asia Mądrzak, która nie tylko podjęła się tłumaczenia Bruce’a ale to właśnie ona jako pierwsza zaczęła nawiązywać kontakty, organizując przybycie Bruce’a Moen’a do Polski, ona również była jednym z głównych organizatorów ( wraz z Anią Szurlej i Januszem Zagórskim) Wrocławskich warsztatów Bruce’a, które odbyły się nieco wcześniej. I to wlanie jest najważniejsze - ktoś postanowił zorganizować coś, z czego mogli skorzystać inni. Organizatorzy poświęcili swój czas i energie, za co powinniśmy być im wszyscy wdzięczni. Ja jestem. :)

Na sam koniec pragnę pozdrowić wszystkich uczestników Krakowskich warsztatów. Nie ze wszystkimi Wami miałem okazje porozmawiać, jednak obserwowanie i bycie z Wami wszystkimi dostarczyło mi wiele radości i satysfakcji. Byliście wspaniali i dziękuję Wam za to przemiłe towarzystwo! Mam nadzieję, iż uda nam się spotkać ponownie, być może na jesiennych warsztatach Bruce’a Moen’a, które maja być kontynuacja i rozwinięciem obecnie odbytego się programu.

Wszystkiego dobrego, bądźcie szczęśliwi i miejmy nadzieję, do zobaczenia! :)